Realpolitik
Gdy w przedświątecznym mainstreamie jajka mieszają się z bombami, baranki z ruinami, a mazurkowy lukier lepi się od lęku, mówię – wylogowuję się z polityki. Jednak w głowie wciąż kołacze banalne pytanie: dlaczego jest właśnie tak?
Na cztery ręce: Plecak ewakuacyjny
Przeczytałam, że podczas Hedgehog 2025, symulowanych manewrów wojsk NATO w Estonii, dziesięciu ukraińskich operatorów dronów w jeden dzień „wyeliminowało” dwa natowskie bataliony – zmroziła mnie ta informacja.
Na cztery ręce: ARA
Dzisiejszy poniedziałek był zupełnie zwyczajny, to panująca dookoła zima była niezwyczajna, inna niż co najmniej kilka ostatnich przed nią.
Od dupy strony: Jeszcze zatęsknisz
Nie byłem pewien, czy się pomieścimy. Miałem tylko dwa pokoje: malutką sypialnię i niewiele większy salon z aneksem kuchennym. W pierwszym spałem, w drugim robiłem wszystkie inne rzeczy: jadłem, czytałem, oglądałem telewizję, gotowałem i pisałem, choć nie bardzo mi szło.
Jak wywołać ducha, którego nie ma?
Literacki Gdańsk przywodzi mi na myśl rozmaite skojarzenia, są wśród nich także warsztaty literackie. Prowadziłem sporo takich warsztatów w różnych miejscach, ale w Gdańsku najdłużej, najwięcej i – dzięki temu – z najlepszym rezultatem.
Od dupy strony: Reguły gry
W poniedziałek nie jest jeszcze tak źle. Ręce i nogi wydają się ciężkie, bolą spuchnięte palce, bo zawsze jakiś jest wybity, czasami boli kolano lub żebro. Przez cały dzień ruszam się trochę wolniej, bo wciąż jestem zmęczony. Zakwasy pojawiają się we wtorek.
Od dupy strony: Wieś literatury
W tytule tego felietonu piję do zaszczytnego tytułu Miasta Literatury UNESCO, który otrzymał Gdańsk. Nowina ta gruchnęła na sam koniec października, odbijając się szerokim echem w kulturalnym świecie.
Regermanizacja z twarzą Teresy Orlowski
W słowniku polskiej prawicy pojawiło się ostatnio nowe modne słowo: regermanizacja. Straszą nim politycy, powtarzają je z wypiekami na twarzy aktywiści.
Od dupy strony: Tam i wtedy
Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy, spakowaliśmy do kartonów. Niestety, zbyt dużych, bo ciężko było je podnieść. A trzeba to było zrobić, własnymi rękami, a następnie znieść z trzeciego piętra bez windy i wnieść, dla odmiany, na drugie, ale również bez windy.
Od dupy strony: Na brudno
Nowy zeszyt jest doskonały. Ma parzystą liczbę stron, najczęściej zadrukowanych kratką lub liniami, które dzielą białą, papierową płaszczyznę na równe części. To układ symetryczny, proporcjonalny, przewidywalny, panują w nim równowaga i harmonia, których nie chce się zepsuć.
Od dupy strony: Na plaży
Sierpień, a więc ciągle lato. Jest, jakie jest, ale gdy słońce przygrzewa, nabieram ochoty, by wybrać się nad wodę. I od sceny plażowej zaczynam ten felieton, choć na plaży nie wypada nikomu przyglądać się od dupy strony.
Od dupy strony: Z przyjemnością
Najwięcej przyjemności o tej porze roku dają mi owoce. Wprawdzie truskawki się kończą, ale są już czereśnie, które wczoraj zbierałem w zaroślach za blokiem, i jagody, które w ostatni weekend jadłem prosto z krzaka.
Od dupy strony: O spotkaniach autorskich
Czy warto jechać na drugi koniec Polski, żeby przez godzinę porozmawiać z czytelnikami? Według mnie warto. Warto jechać, żeby nakarmić się niecodziennymi widokami, dźwiękami i zapachami. Warto jechać, żeby poczuć się pisarzem.
Strefa ciszy
Idealna przestrzeń saun jest labiryntowa, pełna zakoli, trochę niedoświetlona i wyciszona, coś jak greckie Pola Elizejskie, po których okręceni ręcznikami ludzie snują się jak cienie. Czas rozciąga się i przestaje znaczyć cokolwiek. Obowiązki? Nieważne. Telefon? Nie ma zasięgu.
Co ty tak właściwie robisz?
Poprawianie błędów to tylko część mojej pracy, ale to właśnie ten jej element sprawia, że czasami w moich rozmówcach i rozmówczyniach zaczyna kiełkować strach. Obawiają się, że będę poprawiać błędy w ich wypowiedziach, więc na chwilę milkną.
Od dupy strony: O brandzlowaniu się literaturą
Byłem w szóstej, może siódmej klasie podstawówki, kiedy kolega Grzesiek znalazł w szufladzie ojca kilka publikacji. Bez obrazków i zdjęć. W formacie połowy zeszytu szkolnego. Wydrukowanych na cienkim, szorstkim, szarym papierze, wyłącznie czarną farbą.
Czy wchodzi się dwa razy do tego samego wiersza?
Tak jakoś wyszło: nasza dawna kapela postanowiła znów zagrać po kilkunastu latach przerwy. Zebraliśmy się w sobie, potem do kupy, spotkaliśmy „na próbowni”. Z początku szło trochę nieskładnie, potem już coraz lepiej, wreszcie – całkiem OK. A potem zacząłem mieć wątpliwości.
Od dupy strony: Wymarzona praca
Zaczęło się od tego, że biegłem na autobus, który właśnie podjechał na przystanek przy Trakcie Świętego Wojciecha. Była zima, leżał świeży śnieg, a ja się na nim poślizgnąłem i upadając, pomyślałem, że najbezpieczniej będzie wylądować na dupie.
Literacki detoks
Cześć!
Jestem Szymon. Od początku roku nie przeczytałem jeszcze ani jednej książki.
Od dupy strony: Ile to jest warte?
Kupiłem w życiu wiele książek, które okazały się dla mnie niewiele warte. Podkreślam dla mnie, bo my, czytelnicy, bardzo się od siebie różnimy i literatura, która urzeka mnie, komuś innemu może się wydawać banalną grafomanią.
Od dupy strony: Nie zesraj się!
Kiedy zbliża się weekend, myślę tylko o tym, żeby się wyspać.
Kiedy zbliża się weekend, myślę tylko o tym, żeby się wysrać.
Sufit podwieszany
Literatura w jej pięknych wcieleniach wydaje mi się spóźniona. Opiewa Gdańsk międzywojenny, przedwojenny, barokowy, renesansowy, gotycki. Socjologia i historia radzą sobie znacznie lepiej.
Ukraińscy szeryfowie w Gdańsku
Pokaz filmu Ukraińscy szeryfowie i rozmowa z reżyserem Romanem Bondarczukiem zebrały kilkadziesiąt osób – tak Polaków, jak i Ukraińców. Wcześniej nie uświadamiałam sobie, jak ważne dla naszych rodaków i rodaczek jest podtrzymywanie kontaktu z domem.
«Українські шерифи» у Гданську
Показ фільму «Українські шерифи» і розмова з режисером Романом Бондарчуком зібрали кілька десятків глядачів: як поляків, так і українців. Раніше я не усвідомлювала, наскільки важливо для наших громадян підтримувати зв’язок із домом.
Podróżowanie
Podróżowanie samo w sobie jest celem. To bardzo proste. Nie trzeba się już więcej nad niczym zastanawiać, jak tylko nad tym, skąd wziąć na to kasę i jak się tu czy tam dostać. To przynosi ulgę.
Niehonorowe doktoraty, splątane habilitacje
Niedługo Polska będzie usiana doktoratami Olgi Tokarczuk jak pomnikami Jana Pawła II. Byłoby jednak dobrze, gdyby przy okazji nadawania tych jak najbardziej zasłużonych honorowych doktoratów uczelnie pomyślały, gdzie na co dzień mają pisarki i pisarzy. Otóż – mają ich gdzieś.
Kiedy pisarze zaczną się zachwycać grą piłkarek?
Piłka nożna pisze historie, niczym najlepsza literatura. Niestety, pisarze zauważają tylko jej męską odsłonę. Kobiety nadal nie są dostrzegane w tej opowieści. Ale czy nie było tak również z literaturą? Jest więc nadzieja.
Chłopaki nie wiedzą, że piszę o nich tekst
Z boiska co rusz dobiegają okrzyki i zawołania w różnych językach, których nie potrafię nazwać. Ale nie muszę znać słów, aby rozumieć, które z nich są okrzykami radości, które komunikują coś pozostałym członkom drużyny, a które są wkurzone, bo nie podałeś, jak miałeś podać. Łączy nas piłka?
Moc wody
Poznałem moc wody pewnego słonecznego dnia lata. Miałem jakieś szesnaście lat i kąpałem się w Bałtyku. Wysokie fale gwałtownie załamywały się, szumiąc i pieniąc na grzbietach. To była dobra zabawa: pływać z nimi, przebijać je sobą na wylot, próbować je przeskakiwać.
Pisanie totalne Stanisławy Przybyszewskiej
Gdański tramwaj Stanisławy Przybyszewskiej – już nie jeździ. Dom Kultury, którego była matronką, SM „Morena” oddała pod patronat Jana Pawła II. Miejsce pochówku na cmentarzu na Chełmie – nie istnieje. Ulicy w Gdańsku – nie ma. Przybyszewska uległa entropii, został tylko kamień, głaz, jak wyrzut…
