Inspektor Pawełke ma dyżur

Inspektor Pawełke dopijał poranną kawę, przeciągając kolejne łyki tak, żeby oddalić moment wyjścia do pracy, choć doskonale wiedział, że zawodowa rzetelność i tak nie pozwoli mu się spóźnić. Nie znosił dyżurów obywatelskich. Inspektorat w ramach decentralizacji co pół roku przenosił siedzibę do innej dzielnicy, miał jednak obowiązek zapewnić wszystkim mieszkańcom miasta takie same warunki składania wniosków, petycji i zażaleń. Dlatego inspektorzy i inspektorki regularnie dyżurowali w specjalnie aranżowanych w tym celu punktach rozrzuconych po całym mieście. Pawełke w końcu dopił kawę, z przyzwyczajenia spoglądając na wiszący w jego kuchni kalendarz charytatywny, w którym dwunastu najbogatszych gdańszczan prezentowało swoje ulubione zegarki. „Nawet działając w szczytnym celu, należy zachować odrobinę wyczucia” – pomyślał jak co rano, po czym ruszył na dyżur.

Posiedzę chwilę i wracam

Fragment powieści G-Stadt

Wchodzę do mieszkania, które wyraźnie zaczęło blaknąć, od kiedy nie wypełnia go już słaba, ale regularna energia codziennej krzątaniny. Nikt nie wydeptuje ścieżek w skrzypiącym parkiecie, nie nasyca szafek w ślepej kuchni parą z czajnika i słodkawymi oparami smalcu, których warstwy latami odkładały się na wyższych rzędach kafli jak słoje wewnątrz pnia drzewa. Na falochron nieruchomego powietrza w salonie nie napierają fale akustyczne ani z telewizora (choć i kiedyś robiły to rzadko), ani z radia (częściej). Rury nie przynoszą wieści z podziemnych krain, bo nikt nie odkręca kranów i nie wsłuchuje się w życiodajny szum. W sześciennych przestrzeniach pokoi przestało rozpychać się światło, które kiedyś umacniało ich bryły, docierając w każdy załom i kąt, tężejąc w stabilne rusztowania. Gdyby nie to, że chodzi o mieszkanie w kamienicy, można by pomyśleć, że pozbawione tego wsparcia ściany zapadną się do środka jak domek z kart. Tylko kaloryfer bezwstydnie pracuje pełną parą, bo stara instalacja nie pozwala już w ogóle regulować przepływu.

Inspektor Pawełke i wonne miasto Gdańsk

Praca miejskiego inspektora to nie tylko interwencje. „Gdyby tak było – pomyślał Pawełke, pakując do skórzanej torby odczynniki i aparaturę pomiarową – więcej młodych ciągnąłby do zawodu”. Każdy lubi poczuć, że coś zdziałał. Tymczasem do obowiązków miejskich inspektorów należą też mało spektakularne prace konserwacyjne, kontrolne i sprawozdawcze. Pawełke i tak uważał się za szczęściarza, bo w puli zadań zapachowych przydzielono mu przynajmniej pracę w terenie, a nie studiowanie makiet i planów czy korespondencję z deweloperami.

Inspektor Pawełke łagodzi spory

„Faktycznie, trzeba coś z tym zrobić, zanim sprawy przybiorą zły obrót” – pomyślał inspektor Pawełke, dopijając czarną kawę w lobby hotelu Heweliusz. Z miejsca, które wybrał na punkt obserwacyjny, wyraźnie było widać regularne przypływy i odpływy gości: sprężysty krok kobiet i mężczyzn na służbowych delegacjach oraz wolniejszy, zrelaksowany stęp turystów i turystek w różnym wieku. Miękka wykładzina tłumiła rytmiczny stuk, ale wprawne oko inspektora dostrzegało kumulowanie się w hotelowym holu energii, od której strzelisty trzon Heweliusza nagrzewał się i promieniował na całą okolicę niczym szacht ogromnego pieca.

Wolny kawałek przestrzeni

Fragment powieści G-Stadt

Miasto, o którym piszę te słowa, nauczyło mnie wszystkiego, co wiem o życiu wśród ludzi. Było tylko pierwszym z wielu, którym poświęcałem swój czas i uczucia, jednak zawsze stanowiło matrycę przykładaną do innych zaludnionych przestrzeni: od wielkich aglomeracji do prowincjonalnych miasteczek. Służyło za niezawodny zestaw odniesień, katalog zjawisk i obiektów, ludzkich archetypów i powtarzalnych zdarzeń. Kiedy przenosiłem mój zmienny afekt na inne zbiory ulic, domów, skwerów i mostów, kiedy wpadałem w kolejne zauroczenia tunelami i zaułkami, liniami gzymsów i zawijasami torów tramwajowych, ono zawsze było ze mną.