[Pakuję walizkę…]

Pakuję walizkę
na wypadek wojny.
Niedużą, poręczną,
by móc sprawnie uciekać
przed najeźdźcą.
Wkładam do niej

paszport i trochę gotówki.

Ktoś mówił – weź

latarkę,
baterii nie zapomnij.
Kurtkę ciepłą na grzbiet

weź…
Choćby było lato.
Kto wie,
gdzie będziesz zimować.

Tabletki do uzdatniania wody

wpycham między

konserwy.

Patrzę w puste przestrzenie.
Tak mało miejsca,
by zmieścić całe życie.
Co mi się przyda
w drodze?
u celu?
Nie wiem.
Pierwszy raz uciekam.

Akt własności mieszkania

starannie składam.
Po co to bierzesz?
A wezmę, może wrócimy…

Gazy i plastry, inne opatrunki
i białą flagę.

Nie.
Polską zostaw.
Czekaj, przecież byśmy zapomnieli –
zdjęcie twojej mamy
i to rodzinne,
żeby wszyscy byli.
Kto wie, kogo nam przyjdzie
szukać (po tym wszystkim).
Spójrz, tu masz nieco miejsca.
Weź, spakuj nam poczucie bezpieczeństwa.
…
Nie, nie aż tyle,
za dużo napchałaś,
torby nie domkniemy.

Zabiorę jeszcze garść dobrych wspomnień.
Pozwijam je w kulki
i upcham w skarpetach.
Wszystkie te noce, gdy mnie tuliłeś,
pewność stwierdzenia: wracam do domu.
Długie spacery z psem nad polskim morzem.
I słowa: wolność, ojczyzna, rodzina.